Note to the self – een blog over blessure, passie en pijn

DSC_0236

*

Ik heb pijn. Ben moe. Voel spanning in mijn lijf. Ik ben geblesseerd.

De fysieke beoefening van yoga-asana is een manier om je lichaam te helen, in contact te komen met jezelf en patronen te doorbreken. Het is daarom ook een oproep om in actie te komen, te ontdekken, te leren en te oefenen. Het beoefenen van asana, crossfit of judo is ook nooit het enige dat we doen. Ons leven is een aaneenschakeling van allerlei soorten ervaringen, bezigheden en bewegingen. Het risico op vallen en pijn is er dus ook, zoals in ieder streven naar beter.

Afgelopen november kreeg ik een adjustment van een leraar-in-wording. Het gevolg van een adjustment was een flinke blessure in mijn linker hamstrings en rondom mijn linkerheup. Na een process van 9 maanden luisteren, zorgen en helen, had ik mijn lichaam beter leren kennen, was mijn les-geven verrijkt met nieuwe kennis en kon ik weer vrijwel vrij bewegen.

Tot ik een paar dagen terug een (hele leuke) les van een (hele leuke) collega binnen stapte. Rond het einde van de les liep ze op me af om mij een adjustment te geven. Ik zei niks, ondanks mijn blessure in heling. Waarop mijn hamstrings en de spieren rondom mijn linker heup zeiden: PANG!

Een blessure is in mijn opinie meestal geen onafhankelijk, losstaand event getriggerd door een enkele oorzaak, maar veel vaker een opeenstapeling van vele factoren, een ontwikkeling met vele kanten. Mijn lichaam reageert op dit moment alsof het overreden is door een trein. Mijn keel zit dichtgeknepen met emotie. Alles wat heeft moeten compenseren laat zich nu horen. Tijd dus, voor een blog.

De aanleiding is wellicht fysiek, maar het lichaam opereert nooit los van de geest. Dit blog gaat over blessure, passie en pijn. Ik ben zelf flink aan het oefenen met betrekking tot alle dingen die ik heb opgeschreven – bak er soms helemaal niks van.

Dus: heb je een burn-out, een mentale dip, verdriet of pijn in je knie – hierbij een hoop waarvan ik zou willen dat een ander het tegen mij zou zeggen, al dan niet in deze volgorde ;).

 *

Geef jezelf wat ruimte

Het is OK om bang te zijn, teleurstelling te voelen, gevoelens van hopeloosheid te ervaren. Baal, wees boos. Zit even in de slachtofferrol. Voel je maar even rot, bang of gefrustreerd. VOEL.

 Merk eens op of dit mag van jezelf of dat je, net zoals ik, een ster ben in het analyseren en weg rationaliseren van emoties die horen bij trauma, zoals shock, teleurstelling, frustratie en verdriet. En merk dan ook eens op hoe je dit doet. Wat is jouw copings-mechanisme? Bagatelliseren? Overreageren? Vermijden? Overdrijven?

En geef jezelf ook hier de ruimte voor. Misschien moet je wel even een dagje veel te veel roken, eten of geestdodende series kijken om het scherpe randje eraf te halen.

 Als je er klaar voor bent, sta je emoties toe zoals ze zijn, zonder oordeel, zonder ze weg te nemen en ze zullen sneller voorbij gaan dan je denkt.

*

Observeer 

Hoe erg het is, wat de gevolgen zijn en hoe alles ontwikkelt, zal enkel blijken met de tijd. Beslissingen maken over van alles en nog wat terwijl je zelf eigenlijk helemaal niet weet wat er precies aan de hand is en hoe de blessure, de pijn of de moeheid zich zal ontwikkelen heeft dus geen zin.

Sta jezelf een periode toe van ‘niet weten’, geen verwachtingen kunnen hebben van jezelf, je lichaam en je geestelijke gesteldheid en daarom dus ook geen afspraken kunnen maken met anderen.

Jezelf vast zetten met afspraken waar je je helemaal over opvreet en deze vervolgens niet na kunnen komen omdat je je toch te rot voelt, heeft niemand niets aan.

*

Vraag hulp, vooral van mensen met een expertise

Het is natuurlijk verstandig om, jezelf te laten nakijken, zowel bij fysieke als mentale klachten. Informatie over de ernst en wat je wel of niet kan doen reduceert een hoop emoties die onwetendheid met zich mee brengt, het geeft je houvast en rust. Niet weten geeft angst en soms een onnodige mate van voorzichtigheid of juist het nemen van risico’s die niet genomen zouden moeten worden. Zeker wanneer je zelf een ‘health care professional’ bent – zelf observatie is de eerste stap, echter pakt het meestal niet zo goed uit wanneer wij onze eigen psycholoog, dokter of fysiotherapeut proberen te zijn.

Ook gaan fysieke en mentale klachten hand in hand. Het lichaam, gevoelens en gedachtes zijn allemaal deel van hetzelfde mens-zijn en werken nauw met elkaar samen en zelf hebben we niet altijd overzicht. We hebben allemaal onze blinde vlekken. Een ander kan je vaak beter (of een andere) spiegel voorhouden dan dat je dit zelf kunt.

  *

Blijf constructief en beperk bijkomende schade

Ik kan niet trainen dus ik kan me net zo goed helemaal volvreten met chocola.

Herkenbaar?

Grappig genoeg hebben die twee weinig met elkaar te maken. Chocola gaat de pijn van de blessure of de teleurstelling niet wegnemen (ik heb dit heel vaak getest). Natuurlijk, is het heerlijk om even te ‘vermijden’, jezelf het gevoel te geven dat je lief voor jezelf bent en jezelf wat extra’s gunt. Of je dit nu zoekt in eten, alcohol, geld uitgeven – noem het maar op, het dient hetzelfde doel. Echter, laat je dit te ver doorslaan, dan veroorzaak je zelf extra schade waar je vervolgens ook weer mee om moet gaan. Het gevolg kan een negatieve cyclus zijn waarbij schade zich opstapelt op schade.

Het is jammer dat je niet kunt trainen. Maar je baalt nog harder als je er ook nog eens 10 kilo aan hebt gegeten die je er vervolgens ook nog eens af moet trainen (nogmaals, ik heb dit vaak getest). Het bevordert de heling niet – in tegenstelling, de stap om weer de berg te gaan beklimmen wordt steeds zwaarder (letterlijk).

Dus: kies liever voor dingen die je herstel bevorderen. Neem eens een massage om lekker te ontspannen. Spendeer tijd met lieve mensen in plaats van alleen te zitten met je pijn. Geef je geld liever uit aan een goede fysio. Wat geeft je een goed gevoel en bevordert je herstel?

*

Denk in mogelijkheden

Er is een hoop dat je niet meer kunt. Balen. Maar de focus op wat je niet kan heeft geen enkel ander effect dan negatieve rotgevoelens. Focus op wat nog wel kan echter, heeft allerlei effecten. Ik heb de hele dag pijn gehad, maar ik kon wel in de zon liggen. Een magere troost? Misschien. Maar het is altijd nog beter dan met precies dezelfde pijn in het donker in bed liggen in mijn eigen misère.

Ook kun je je beseffen dat deze gebeurtenis misschien juist wel ruimte creëert om weer dingen op te pakken waar je normaal de tijd niet meer voor nam. Was je altijd aan het werk? Dan wordt je nu gedwongen dat boek eens op te pakken. Was je altijd aan het trainen? Dan wordt je nu gedwongen om je sterke energie eens in andere zaken te stoppen. Stond je alleen nog maar op je yoga matje? Dan wordt t nu misschien tijd eens gewoon door de duinen te wandelen.

*

  Heb vertrouwen  

Ayyyy, zo makkelijk in tijden van voorspoed, zo moeilijk in tijden van nood. Heb vertrouwen. Heb vertrouwen. Heb vertrouwen.

Because this too, shall pass.

Zelfs de diepste dalen kunnen alleen maar dalen zijn omdat er ook bergen zijn. En ja, het is soms dood-eng in het donker te tasten en niet te weten waar je precies heen gaat of wanneer je je weer beter zult voelen, maar dat moment gaat er komen. Echt waar. Heb geduld. Heb vertrouwen.

*

Onthoud waar je het nou eigenlijk voor doet

Lange termijn resultaten of kort gewin? Levenslang of kort genot? Voor de meesten van ons een eeuwig gevecht en het blijft zoeken naar de balans.

 Onthoud waar je het voor doet.

Gezondheid, stabiliteit in emotie en gewicht, innerlijke en uiterlijke kracht, mentaal welzijn, emotionele stabiliteit, genieten, goed functionerende relaties en VRIJHEID zijn duurzame, levenslange doelen. Het opbouwen en onderhouden hiervan kost tijd en ze gaan hand in hand, stimuleren elkaar.

 Ga je voor kort gewin? Dan zijn er altijd een of meerdere doelen die moeten wijken. Snel afvallen en heel snel sterk worden gaan over het algemeen ten koste van gezondheid, mentaal welzijn, emotionele stabiliteit, genot, vrijheid en ja, ook stabiliteit in gewicht en kracht.

Ga je voor duurzaamheid en lange termijn? Dan zullen ze op ze elkaar over het algemeen stimuleren en verrijken.

Onthoud waar je het voor doet en blijf zoeken naar die balans.

*

Leer

Trauma, zowel fysiek als mentaal, confronteert ons met de manier waarop we dingen doen, de verwachtingen die we hebben van onszelf, hoe sterk & flexibel we zijn en hoe groot ons aanpassingsvermogen is.

Een blessure, burn-out of breuk van relatie is zelden tot nooit een onafhankelijk event, veel vaker of altijd een opeenstapeling van dingen, een ontwikkeling, een stap op de hele weg.

Juist wanneer je fysiek of mentaal niets meer kunt en dus alleen nog maar kan observeren, is er geen ontsnappen meer aan de confrontatie met jezelf. Een grote mogelijkheid om te leren, zodat je de volgende keer kan gaan voor een beter resultaat – een betere versie van jezelf. Drie stappen vooruit, twee achteruit – maar misschien wel weer vier vooruit.

Natuurlijk kun je ervoor kiezen te ontsnappen aan het leerproces door je te gedijen in de slachtofferrol (zij duwde me in de houding!, ik heb ook altijd pech!, de wereld is een klote-plek!), door je heil te zoeken in afleiding (eten, drinken, drugs, feesten, passiviteit -you name your sin) of te wachten tot iemand je pijn komt wegnemen (dan kun je lang wachten), echter duurt dit minder leuke deel van het proces dan alleen maar langer en zal je snel weer in dezelfde valkuilen belanden. Nogmaals; I’ve tried.

*

Geef niet op

Het is allemaal deel van het proces. Ook de dalen. Je hebt niet gefaald omdat je lichaam even niet meer wil. Je hebt wel dingen gedaan die je lichaam niet trekt – daar kun je als je wil van leren. Je hebt niet gefaald omdat je nu alleen thuis zit en niet meer werkt. Je hebt wel te veel van jezelf gevraagd toen je nog werkte en daar kun je als je wil iets van leren. Je hebt niet gefaald omdat je relatie gebroken is. Je hebt wel voor vijftig procent een aandeel gehad in de verhouding en daar kun je iets van leren.

Dit is ook niet het einde en je hoeft ook niet ‘helemaal opnieuw te beginnen’ – zeker niet als je de bijkomende schade in de perken houdt ;). Ervaar de dip, weet dat je eruit komt en ga verder in het proces met nieuwe kennis. En vergeet niet: dit echt niet de laatste keer is geweest dat je op je toeter bent gegaan. Het hoort erbij. We leren gewoon steeds beter vallen.

Blijf proberen – hou je enthousiasme voor het proces, vertrouw en wisdom will come ;).

P.S. Laat het me even weten als ik uit mijn legging begin te knappen, dan heb ik puntje 4 niet helemaal kunnen managen :D

5 comments

  1. Jasmijn says:

    Ow lieve Bente,

    Ik baal met je mee…. Vind het echt zo klote dat ik door mijn intensie je iets verder te helpen in de stretch nu in de misere heb geholpen!!!

    Mooi blogg en oei oei wat herkenbaar met mij knie en schouder…

    Take care babe!

    Big hugs
    Jasmijn

  2. Maartje says:

    Mooi lieve Bente, i’ll stand by you! Wijsheid komt, houd je enthousiasme vind je hulp bronnen. Inspirerend dat je bent gaan schrijven, mooi hoe je het hebt verwoord. Knuff

  3. Chakra Yog says:

    Awesome blog posted.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

Current month ye@r day *